Sommige roepingen ontstaan niet uit ambitie, maar uit gemis.
Mijn weg begon met het ontbreken van iets wat ik als jongen niet kon benoemen. Ik paste me aan. Ik deed wat nodig was. Maar ergens voelde ik: er mist iets. Iets wat niet zichtbaar was, maar wel voelbaar. Het werkte diep door in hoe ik me ontwikkelde, als jongen, als man.

De meeste mannen herkennen dit:
Een vader die zich verantwoordelijk voelde voor het gezin. Brood op de plank. Zorgen voor veiligheid. Beschermen, dragen, doorgaan. Maar daardoor ook vaak weg. Zeven dagen in de week werken. Altijd bezig, nooit echt aanwezig.
Een gemis voor iedere zoon.
Voor mij werd het de weg naar het doolhof, zonder richting, zonder gids.

Pas veel later begon ik te begrijpen wat ik nodig had gehad:
Een man die er écht was. Aanwezig. Stevig. Warm. Die me niet probeerde te fixen, maar bleef. Die liet voelen: je bent welkom, precies zoals je bent.

Die man ben ik later zelf geworden.
Eerst voor jongens. Jongens die zich ontheemd voelden, of hun pijn lieten zien via strijd. Ik nam ze mee naar buiten, de natuur in. Lijfelijk, ervaringsgericht, zonder poespas. En telkens gebeurde er iets moois: zodra een jongen zich echt gezien voelt, komt er beweging. In zijn lijf. In zijn blik. In zijn leven.

Maar ik zag ook iets anders.
Er zijn te weinig mannen die dit werk doen.
Te weinig mannen die hun eigen geschiedenis durven aankijken. Die aanwezig durven zijn, zonder oordeel. Die hun kracht durven combineren met zachtheid. En grenzen stellen zonder hard te worden.

Daarom leid ik nu mannen op. Mannen zoals jij.
Niet omdat je perfect moet zijn. Maar omdat je bereid bent.
Om het werk aan te gaan. Om bedding te bieden, ook als het schuurt. Want een jongen voelt haarfijn aan of je echt bent.

De opleiding tot jongenscoach is geen standaard traject. Je leert geen trucjes. Je leert jezelf.
Je leert staan. Blijven. Aanwezig zijn.
Vanuit je lijf. Vanuit je waarheid. Vanuit jouw unieke plek als man.

Want jongens hebben mannen nodig.
Mannen die weten wie ze zijn.